گر ز آزردن من ، هست غرض مردن من
مردم ، آزار مـكــش از پــــــی آزردن من

جان من ، سنگدلی ، دل به تو دادن غلط است
بر ســـر راه تو چـون خاك فتــادن غلط است
چـشـــم امـيــــد به روی تو گشـادن غلط است
روی پــر گـــرد به راه تو نهــــادن غلط است
رفتن اولی است ز كوی تو ، ستادن غلط است
جـان شــــيرين به تمنـــای تو دادن غلط است

مـدتــی شـــد كه در آزارم و می دانی تو
به كـمــــنـد تـو گرفـــتارم و می دانی تو
در غم عــشـــق تو بيمارم و می دانی تو
داغ عشق تو به جان دارم و می دانی تو
خون دل از مـژه می بارم و می دانی تو
از برای تو چــــنين زارم و می دانی تو

از زبـــان تو حديـــــثـــی نشنودم هرگز
از تو شرمنده ی يك حرف نبودم هرگز

مكن آن نوع كه آزرده شوم ازخويت
دست بر دل نهم و پای كشم از كويت
گوشه ای گيرم و من بعد نيايم سويت
نـكـنــــم بـار دگر يـــاد قد دل جويت
ديـده پـوشــم ز تمـاشای رخ نيكويت
سخني گويم و شرمنده شوم از رويت

بـشــنو پـند و مكن قصـد دل آزرده ی خويش
ور نه بسيار پشيمان شوی از كرده ی خويش

چند صبـح آيم و از خاك درت شام روم ؟
از ســـر كوی تــو خودكام به ناكام روم ؟
صد دعــا گــويـم و آزرده ز دشـنام روم ؟
از پی ات آيم و با من نشوی رام ، روم
دور دور از تــو من تيره سرانجام روم
نبـــود زهره كه همراه تو يك گام روم

كس چرا اين همه سنگين دل و بد خو باشد ؟
جان من ! اين روشی نيسـت كه نيكو باشد

از چه بــــا من نشـــوی يار ، چه می پرهيزی ؟
يـــــار شــــو بــــا من بيمار ، چه می پرهيزي ؟
چـيـســـــت عاقبـت من زار ، چه می پرهيزی ؟
بگـشـــا لعل شــكر بــــــار ، چه می پرهيزی ؟
حرف زن ای بت خونخوار ، چه می پرهيزی ؟
نه حديـثــــی كنـــــي اظهار ، چه می پرهيزی ؟

كه تــــو را گفت به اربـــــاب وفا حرف نزن ؟
چين بر ابرو زن و يك بار به ما حرف نزن ؟

درد من ، كشـــته ی شـمـشـير بلا می داند
ســوز من ، ســــوخته ی داغ جفا می داند
مســـــكـنـم ، ســاكن صحرای فنا می داند
همه كس حـــال من بی ســـر و پا می داند
پــــاكـبـــازم ، همه كس خوی مرا می داند
عاشقي همچو من ات نيست ، خدا می داند

چاره ي من كن و مگذار كه بی چاره شوم
سر خود گيرم و از كـــــوی تو آواره شوم

از سر كوي تو با ديـده ی تر خواهم رفت
چهره آلوده به خونــاب جگر خواهم رفت
تا نظر می كنی از پيش نظر خواهم رفت
گر نرفتم ز درت شام ، سحر خواهم رفت

نه که این بار چو هر بار دگر خواهم رفت

 نیست بازآمدنم باز اگر خواهم رفت